Wiklog- zapiski Wiktora K.

Wiktor K. i rozkład PKP

wiklog — Tue, 07 Aug 2007 17:59:34 +0000

Kumpel miał kiedyś gościa z Japonii. Japończyk był zachwycony naszą techniką – pociągami, autobusami, wszystkim: „oldskulowe” – mawiał. Wczoraj miałem okazję się przekonać o tym.
Czeka się na pociąg. Zachodzi słońce. Peron rozpada się w proch: kiedyś była to porządna stacja, kasy były, zapowiedzi przez megafon, a na drugim końcu peronu nawet toaleta w murowanym baraczku. Teraz po jednym, zarośniętym trawą torze spaceruje pół-dziki kot. Baraczek straszy i niszczeje. Budynek stacji, ogołocony prawie ze wszystkiego, jest wspomnieniem dawnej świetności: w nocy dobrze jest mieć ze sobą latarkę, by nie zabić się na schodach. Są strome, nieoświetlone (lampa jest, ale miejscowy „element” lubi w nią rzucać kamieniami) i oblane rozmaitymi podejrzanymi płynami (ww. element miałby tu coś do powiedzenia).
Pociąg się spóźnia. Na pociechę jest widok: Las z prawej i senne, niedzielno-siestowe miasto z lewej. Jeśli jest sezon, dochodzą aż tutaj odgłosy meczów żużlowych. Jeśli pełna godzina, dwa hejnały (z ratusza i z bazyliki). W oddali kominy i chłodnie elektrowni. Z drugiej strony – Paruszowiec, stare i nowe hale fabryczne.
Pociąg przyjeżdża wreszcie. Są wakacje, więc niewielu ludzi jeździ tą trasą: to chyba upoważnia PKP do puszczenia na tory czegoś, co Japończyka ucieszyłoby z pewnością. To taki stary, piętrowy skład, gdzie okna otwiera się na korbkę.
Wsiada się, zajmuje miejsce z daleka od słońca i wgapia za okno. Pociąg się wlecze, więc na wszystko można się odpowiednio zagapić: na rdzewiejące tory, rozwalone budynki dworców, trawę porastającą perony, na dziwną architekturę niektórych rozdzielni (zawsze mają kształt wielkiego, zapełnionego wajchami pudła – i zawsze w oknach jest pełno kwiatów).
Pamiętam, że jadąc koleją w Czechach przeżyłem szok – wtedy po raz pierwszy zobaczyłem, jak buduje się nową linię kolejową. Tu, gdzie mieszkam, kolej to królestwo „oldskulowe”: panuje tu majestatyczny, romantyczny rozkład.
Szybko przestaje się mieć nadzieję na przyjazd o czasie, na wygodną podróż. „Oldskul” ogarnia cię w mgnieniu oka i zanim się na dobre usadowić, już jest się w odpowiednim humorze: cieszy cię ślamazarny rytm, łoskot, zapach rozgrzanego metalu. Zagapiasz się, zamyślasz.
Maryla Rodowicz ze swoim „wsiąść do pociągu…” mogła zaistnieć tylko u nas – ciekawe, czy jest muzyka zainspirowana TGV lub Shinkansen?

Wiktor K. nie miesza alkoholu z bronią palną

wiklog — Sat, 04 Aug 2007 09:22:52 +0000

„Wyjazd na wakacje do Krynicy zakończył karierę doświadczonego antyterrorysty z komendy głównej. Policjant po pijanemu zgubił pistolet. Znalazło go trzech młodych kryniczan – z broni ostrzelali przypadkowe samochody.” – gazeta.pl

„Uzbrojeni po zęby pijani ochroniarze jeździli po Śląsku z dwoma milionami złotych zabranymi z kilku banków. Przypadkiem zatrzymała ich drogówka.” – katowicka gazeta.pl

Połączenie broni palnej, alhokolu i słowa „przypadkiem” w powyższych doniesieniach przeraża mnie i wkurza. Jeśli założyć, że to tylko wierzchołek góry lodowej – że widzimy, słyszymy tylko o tych, którzy mieli pecha i „wpadli” – to…nic, tylko walnąć sobie kielicha, odbezpieczyć obrzyna i czekać, aż przyjdą po nas ci nawaleni w sztok komandosi.

Nie potrzeba nam wiz do USA, o nie. Mamy Dziki Zachód u siebie.

Wiktor K., jak Dean Moriarty, daje se luz

wiklog — Fri, 03 Aug 2007 11:02:26 +0000

Zjeżdżaliśmy w Dolinę Prądnika, M. i ja. Wrzuciłem na luz i przez dobre pięć minut było jak na kolejce górskiej: zacieniona, wąska i pusta droga – przez wieś, las, wśród dziwnych wapiennych skał.
Zrobiliśmy sobie wolny dzień, i trafiliśmy w dziesiątkę: pogoda, miejsce i wszystko dookoła wprawiło nas w świetny nastrój. Ojców jest ciągle jeszcze (mimo kolonii, obozów i generalnego najazdu młodocianych) senną, zaciszną miejscowością. Pieskowa Skała to jedno z naszych nowych, ulubionych miejsc (wystawa ilustracji z zielników + ogród włoski = zen!).
A jeszcze było jeżdżenie tam i z powrotem! Odkryłem dla siebie uroki jeżdżenia bez pośpiechu. Był czas, że z autka lubiłem wyciskać ile się da – i dalej mam ulubione kawałki drogi, na których lubię się zachłysnąć prędkością.
Wczoraj było jednak całkiem inaczej. Jechałem 30-40km/h, drogą wzdłuż rzeki. Miałem czas, by rozglądać się wokół. M. zdążyła pstryknąć parę fotek. Nie było radia, ani wycia silnika – słyszeliśmy cykanie owadów w trawie. Radiowóz powłóczył się za nami trochę, w nadziei, że złapią nas na przekroczeniu prędkości: zmyli się jak niepyszni.
Leo Babauta z bloga „Zen Habits” pisał o tym, jakie korzyści daje Ci jeżdżenie wolno. Oszczędność paliwa i silnika – to te oczywiste. Dla mnie ważniejsze było wczoraj to, że oszczędzałem sobie nerwy: zamiast stresować się za kierownicą (normalna to rzecz w Katowicach, niestety), mogłem się wyluzować. Nie przypuszczałem, że będę kiedyś tak spokojnym człowiekiem, siedząc za kierownicą – wczoraj się udało.

Zdjęcia wkrótce!

Wiktor K. rozmyśla nad hossą i bessą

wiklog — Wed, 01 Aug 2007 12:38:24 +0000

Na giełdach panika. Myślałem, że mnie to nie dotknie, ale jednak mam parę groszy na funduszu inwestycyjnym, i śledzę, bo w zależności od koloru indeksów zyskuję – lub tracę – parę złotych dziennie. Dla mnie to jednak ma szerszy wymiar niż tylko procenty i dolary.
Czytałem wczoraj na blogu „Get Rich Slowly” Wpis gościa, który wyprowadził się z dużego domu do mieszkania – a potem sprzedał mieszkanie i samochód i przeprowadził się do karawanu. W USA to już prawie synonim ubóstwa, a osiedla takich przyczep uważane są za skupiska ludzi, którym w życiu coś nie wyszło. Relacja tego człowieka nie była jednak historią porażki, wprost przeciwnie. Był dumny z tego, że udało mu się obniżyć koszty, że pozbył się tylu niepotrzebnych rzeczy, że jest samowystarczalny.
Nagle okazuje się, że ludzie mieszkający w przyczepach, otaczający się minimalną ilością rzeczy – że tacy ludzie mogą poradzić sobie w Ameryce lepiej niż ci, którzy wzięli kosztowne kredyty hipoteczne, mają ogromne domy i jeżdżą po gazetę swoim SUV. Ta amerykańska samowystarczalność – coś, co w monotonnym krajobrazie przedmieść łatwo utracić, przegapić – okazuje się być znowu cechą przydatną, o wiele bardziej niż konformizm i pęd ku posiadaniu. Ameryka znów nagradza tych, którzy nie boją się mieć swoje zdanie.
Co będzie dalej? Co to dla mnie oznacza? Poczekamy, zobaczymy. Robi się naprawdę ciekawie, i bardziej mnie to motywuje, nakręca niż hossa. W każdym razie – głupio sądzić, że już zawsze będę nagradzany tylko za posiadanie pieniędzy. Do pracy!

Wiktor K. – poranny optymista

wiklog — Tue, 31 Jul 2007 08:21:12 +0000

W każdy wtorek, punktualnie o siódmej trzydzieści, pod oknami naszego mieszkania parkuje śmieciarka. Łomot kontenerów i warkot silnika budzą lepiej niż cokolwiek innego. Na śmieciarzy, jak na mało kogo, można zawsze liczyć: skupieni, poważni, każdy ruch konfrontują z zegarkiem. Pohałasują, pogrzmocą kontenerami, obudzą – i jadą dalej.
Nie przepadam za tak wczesnym wstawaniem, ale dziś przyszedł mi do głowy niezły pomysł: skoro i tak nie ma szans spać we wtorki dłużej niż do wpół do ósmej, może by tak pobiegać rano? Zaczynam w przyszłym tygodniu. Look on the bright side, jak mówią.

Niedziela Wiktora K., czyli nic wielkiego

wiklog — Mon, 30 Jul 2007 11:33:29 +0000

- To tak, jakbyś ty uczył ruskiego – powiedział mi Brat, krzywiąc się.
Krzywił się, bo rozmawialiśmy o jego pracy – i dlatego, że po dwóch dniach katowania się na skałkach w Jurze musiał się wdrapać po schodach do mieszkania. Może jeszcze dlatego, że nazajutrz musiał znowu wcześnie wstać, a nie było chwilowo komu pozmywać, zrobić śniadania i zadbać o dom (rodzice na Mazurach).
Porównanie było dość trafne: Brat (budowlaniec z ambicjami, pasjonat wielkich stalowych konstrukcji) siedzący nad projektem osiedla domków mieszkalnych – to tak samo jak ja, magister anglistyki, uczący zupełnie innego języka. Niby uprawnienia są, warsztat może podobny – ale coś byłoby bardzo nie w porządku.
Zafrasowałem się odrobinę, ale nie było czasu się dołować. Brat dobrnął do trzeciego piętra, wysnuwając pod koniec pozytywne wnioski na temat wypłaty, która osładza mu jego żywot. Zrobiliśmy sobie grzanki z serem („koniecznie na patelni”), obejrzeliśmy Monty Pythona – i pora była już wracać.
Wracając do Katowic z porcją sushi dla M. myślałem o tym, co powiedział. Pewnie, że jeszcze ma czas, jeszcze zdąży załapać się tam, gdzie będzie chciał. Zdaje się, że dwa lata temu tak samo miałem: wierciłem się, pracowałem nie dlatego, że lubiłem – ale po to, żeby wyjść na prostą, przejść na następny level, żeby w końcu było tak, jak chcę. Może jeszcze długo nie będzie po mojemu, ale opcji jest coraz więcej.
To był dobry dzień, mimo wszystko: wieczorem, już w Katowicach, tańczyliśmy z M. na ulicy i spacerowaliśmy, gapiąc się ludziom w okna i kotom w błyszczące oczy.

Czy leci z nami pilot, czyli Wiktor K. oblatuje bloga

wiklog — Sun, 29 Jul 2007 09:47:34 +0000

Hmm, tak.

Kiedy już zagadnienie widgetów, sidebarów i blogrollów przestanie spędzać mi sen z powiek, dojdę do wniosku, że te wszystkie fajerwerki są dla ludzi tak naprawdę Na razie rzecz mnie trochę przerasta. No, ale nie zakładało się bloga tylko dla bajerków, panie dzieju…

Należałoby się porządnie przedstawić, opowiedzieć coś o sobie i o tym, co będzie na tym blogu. Ale jest niedziela, i jeśli nie zrobię siesty szybko, to nie będę miał na nią czasu przed pójściem spać Witam się więc tylko i obiecuję konkrety i widgety.